Nota biograficzna
Paul Eluard - właściwie Eugene Grindel, urodził się 14 grudnia 1895 roku w Saint-Denis (Francja), zmarł 18 listopada 1952 roku w Bois de Vincennes, koło Paryża. Pochodził z rodziny normandzkiej, ojciec jego byi z zawodu księgowym, matka zarabiała krawiectwem. Dzieciństwo i lata szkolne przyszły poeta spędził w robotniczej dzielnicy Paryża. W szesnastym roku życia zapadł na chorobę płucną, która zmusiła go do przerwania nauki. Rodzice wysłali syna na kurację do Szwajcarii, gdzie Eluard dwa lata przebywał w sanatorium w Davos, w jednym z najsłynniejszych dziś uzdrowisk przeciwgruźliczych. W czasie pobytu w Szwajcarii Eluard własnym wysiłkiem i trudem zmierzał do wzbogacenia swej wiedzy i wspięcia się na wyższe poziomy kultury umysłowej. Stąd też większość czasu poświęcał lekturze dzieł filozofów greckich, romantyków angielskich i niemieckich, poetów okresu symbolizmu i filozofów materialistycznych. Ponadto czytał utwory wszystkich współczesnych mu poetów, żadne nazwisko z tej plejady nie było mu obce. W Szwajcarii przeżył wielką miłość do młodej Rosjanki, imieniem Gala, w latach późniejszych ożenił się z nią, a z małżeństwa tego urodziła się córka Cecylia.
W 1914 roku, zaledwie Paul Eluard powrócił do Paryża, wybuchła pierwsza wojna światowa. Młody poeta,
zwerbowany do wojska, początkowo został wcielony do służby sanitarnej, potem przeniesiony do piechoty. W czasie walk frontowych znalazł się na linii objętej atakiem gazowym, co sprowadziło na niego ciężką, długotrwałą chorobę dróg oddechowych.
Pierwsze próby poetyckie podjął Paul Eluard w okresie pobytu w Szwajcarii, były to w większości wiersze inspirowane wcześnie rozbudzonym uczuciem do Gali. Debiutował w 1917 roku tomem wierszy zatytułowanym Le Devoir et l'inquietude (Obowiązek i niepokój). Następnego roku ogłosił dalsze dwa zbiory swych wierszy, poświęcając je sprawie pokoju - Pour vivre ici (Aby tu żyć) oraz Poemes pour la Paix (Poematy o Pokoju). Tomiki te wzbudziły żywe zainteresowanie krytyki literackiej.
Będąc w Paryżu Eluard nawiązał kontakty ze światem artystycznym. Zawarł w tym czasie znajomość z poetą Louis Aragonem, z Tristanem Tzara, czołowym przywódcą dadaizmu, awangardowego ruchu artystycz-no-literackiego, który w latach 1918-1919 ze Szwajcarii przeniknął do Francji i miał pewien wpływ na powstanie grupy nadrealistów (surrealistów). Zaprzyjaźnił się z Andre Bretonem, przywódcą i teoretykiem surrealizmu, w 1937 roku wyznał Eluard, że Breton był i pozostał dla niego jednym z tych ludzi, którzy nauczyli go myśleć.
